کمی بعد از پایان جنگ در دانشکده ادبیات دانشگاه ملی درس می خواندم. گروه ادبیات عرب تعداد زیادی دانشجو داشت که از معاودین عراقی و بعضی نیز از اعضای مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق بودند و همگی دشمن صدام و حزب بعث. اینها تماما از طرف دولت ایران بورسیه شده بودند و خرج زندگی و تحصیلشان را دولت ما می داد ولی معتقد بودند که خوزستان جزیی از خاک عراق و یک منطقه عربی است و این موضوع مجادله هر روز آنها با همکلاسی های ایرانیشان بود.
ما با اینها چه مرثیه مشترکی داریم؟ کشور ایران در طول دویست سال گذشته به خاک هیچ کشوری حمله نکرده اما وقتی به او حمله می کنند، باید بجنگد. هرچند که جنگ چیز بسیار بدی است.

اتفاقا صحبت از جنگ نیست ، صحبت از دفاعه ، اونم از وطن، ارزش خون این همه جوون رو در حد یک مرثیه مشترک پایین آوردین...

سلام. جنگ. افتخاري براي عده اي و مرثيه اي براي بسياري....
سپاس فراوان از اين گزارش تلخ و زيبا

این چه نمایشگاهیه؟ مرثیه مشترک!!!! معنا نداره. مرثیه جنگ ایران وعراق فقط برای ویرانی های ایران وکشته های ایرانی باید باشه عراقی های ادم کش بودند که شروع کردن خوزستانو میخاستن اروندو میخاستن کسی هم ازشون کشته شد خودشون عاملش بودن این اشتباهه که ایرانی بره نمایشگاه مشترک بر پا کنه با ما باید برای کشته های خودمون سوگواری کنیم وبرای اینکه سربازای اونارو تو خوزستان از بین بردیم همیشه به خودمون افتخار کنیم به نظرم اینطور نمایشگاه ها اگه بوی خیانت نده از نادانیه محضه بد نیست تو خیابونامون عکس شهدا رو یه نگاه کنیم.

براي من به عنوان خوزستاني يادآور تلخي و رنج بود. جامع و كامل به قلم آورديد و به تصوير كشيديد. سپاس از زحمتتون.