شجریان از وقتی خطی شد و ملی بودن را فراموش کرد از حد خود تنزل و در حد همان خط قالب بندی شد. مردان بزرگ ایران ایرانی فکر کردند و بزرگانی چون فردوسی حافظ و...جهانی و جهانی شدند. مثال زنده شعر فردسی بر سردر سازمان ملل.

به عقیده من صرف نظر از نتیجه این ابداع، اینکه شهامت ریسک و ابداع داشته باشیم زیبا و ارزشمنده.خلاقیت دو تا درس بزرگ داره:1- آن چیزهایی که هست، ما را به یل چیزهایی که نیست بیندازه2- اگر از انتقاد و تحقیر نهراسی، اولین گام خلاقیت را برداشته ای.

تک تک جملات این مقاله جای نقد بسیار دارد. استاد شجریان از روی کدام تحقیقات میدانی متوجه شده اند که مردم ما به ارکستر بزرگ علاقه دارند؟ در ثانی اگر علاقه مردم شرط است عامه مردم به چه چیزها که علاقه ندارند. بنا بر این بفرمایید وارد موسیقی کنید. حالا چگونه میخواهید تکنیک نوازندگی برای این سازها بیابید؟ این صدای بم چه حلقه گمشده ایست که تعدادی به دنبال آن هستند؟ حال با این سازها تکنوازی هم میشود کرد یا نه و بسیاری موارد دیگر حال به این موارد و سوالات مطرح شده و نشده جواب میدهید یا...؟!

كسي نميتواند منكر مشكلات اساسي سازهاي ايراني بشود.بنابراين واجب است كه بدون تعصب مشكلات اين سازها حل شود البته با حفظ رنگ صداها كه ريشه در گذشته دارد.به نظر من اگر چه اقدامات استاد شجريان در اين زمينه شايد با موفقيت روبرو نشود ولي نقطه ي آغازيست براي پيشرفت ساز سازي در ايران.هر چه فعاليت در هر زمينه ي موسيقي بيشتر باشد باعث پيشرفت موسيقي ايران ميشود البته همراه با انتقاد دلسوزانه

چون ما در یک کشور جهان سوم هستیم این حرفها را قبول می کنیم، وگرنه اگر مثلاً پاوروتی در ایتالیا بگوید من یک ساز که نه هفته ای یک ساز اختراع می کنم، بیچاره را فوراً می انداختند توی تیمارستان. ولی خوب در ایران باید از استادمان تقدیر کنیم و مدال "بزرگ ساز آوران کبیر" به او بدهیم.

اگر هدف از نقد تعالی و نه انتقام باشد باید یاد گرفت که از شجریان هم انتقاد کرد و دچار احساسات تند به سود یا زیان نشد. شجریان استاد آواز است، اما آیا ایشان استاد ساز هم هست؟

در کنسرت آقای شجريان در پاريس با حدود بيست نوازنده که هفت -هشت نفرشان سازهای اختراعی ايشان را می نواختند، آنچنان صداهای نا مأنوس و بي ارتباط با موسيقی لطيف و آرامش بخش ايرانی فضا را آلوده کرد که بنده وسط برنامه مجبور به ترک سالن شدم. درحالی که 100 يورو هم پول بليت داده بودم. ياد اجراهای شجريان همراه با همان سه - چهار ساز اصيل ايرانی روی پله های کنار آرامگاه حافظ در شب های جشن هنر شيراز به خير.

چرا اصلاً موسیقی اصیل ایرانی با همان سازهای سنتی اش باید تغییر داده بشود که به موسیقی غربی نزدیک بشود؟ مگر قرار است موسیقی اصیل ایرانی برای غربی ها نواخته بشود؟ اینکه آلات موسیقی سنتی ایرانی را با ابزارهای موسیقی غربی مقایسه کنیم و بگوییم سازهای ایرانی نسبت به سازهای غربی دارای محدودیت در تولید اصوات هستند و بنابرین نیاز به تغییر دارند، اشتباه است و نتیجه اش اصالت زدایی از هنر ناب ایرانی است که خود حتا یک خیانت است. من به عنوان یک ایرانی علاقه مند به موسیقی اصیل ایرانی دهها سال موسیقی اصیل ایرانی را با همان سازهای سنتی اش گوش کرده و همیشه هم لذت برده ام و هیچ احساس کمبود هم در آن نکرده ام. شجریان کلاً برای اینکه به اصطلاح از خودش نام به جا بگذارد، دست به این کارها زده است و و کارش هیج ربطی به نیاز عینی هنر موسیقی ایرانی ندارد.