آخرین مطالب
ورزش، روزنه امید افغانستان
ایمان شایسته
درست در هنگامی که شدت جنگ و حملات انتحاری به اوج خود رسیده بود و آوازه بازگشت افغانستان به ۷ سال قبل یکبار دیگر امید مردم را به یأس تبدیل کرده بود اتفاقی تاریخی اذهان همه را به سوی خود جلب کرد.
اتفاقی که گرچه از شدت جنگ نکاست اما روحیه امید و غرور را در کالبد بی جان یک ملت دمید. شکستن یک طلسم تاریخی، جاری شدن اشک های شوق و جشن و پایکوبی تا نیمه های شب خبر از افتخاری بزرگ می داد که برای اولین بار نصیب مردم افغانستان شده بود.
در آن لحظه نگاه های مضطرب افغان ها به صفحه تلویزیون دوخته شده بود و وقتی که سوت پایان مسابقه به صدا در آمد دیگر کسی سر از پای نمی شناخت. مردم بی اختیار همدیگر را بغل کرده بودند و از شوق مى گریستند.
آری افغانستان اولین مدال تاریخ المپیک اش را کسب کرده بود. برای اولین بار بود که نام افغانستان در لیست کشورهایی که مدال گرفته بودند دیده می شد و برای اولین بار پرچم افغانستان در تاریخ المپیک به اهتزاز در آمده بود. این بار افغانستان نه در تولید مواد مخدر که در عرصه ورزش مقام کسب کرده بود.
دستآورد بزرگ این رویداد این بود که همه مردم افغانستان احساس خوشی کردند. همه احساس کردند که در این افتخار شریک اند. و این تبلور روحیه ملی و ملی گرایی در اعماق وجود یک ملت بود. یک حس نادر، زیبا که برای دهه ها و بلکه قرن ها زندانی سلیقه ها و عقده های شخصی و قبیله ای و دخالت های بیگانه شده بود.
تا قبل از این بهترین مقام المپیکی افغانستان کسب یک مقام پنجمی در المپیک ۱۹۶۴ بوده است. واین خود نشان می دهد که رشد ورزشی افغانستان ظرف چند سال اخیر چشمگیر بوده است.
ورزشکاران افغان در رشته های تکواندوو و کریکت اکنون جایگاهی دارند. مقام نایب قهرمانی نثار احمد بهاوی در رقابت های قهرمانی تکواندوی جهان در سال گذشته، قهرمانی رؤیا زمانی در تکواندوی بانوان ایران، کسب مقام نخست رقابت های تکواندوی تورنمنت 'حسن نیت' هند، در میان ۳۵ کشور و قهرمانی تیم کریکت افغانستان در مسابقات بین المللی جزیره جرسی بریتانیا در میان ۱۲ کشور شروع خوبی پس از ۳۰ سال جنگ و در بدری شمرده می شود.
این در حالی ست که ورزشکاران افغان با مشکلات عدیده ای از قبیل کمبود شدید امکانات و نبود مکان های ورزشی و مشکلات اقتصادی مواجه هستند، بسیاری از ورزشکاران در زیر زمین های کوچک و تاریک و یا حتی در محوطه خرابه ها به تمرین می پردازند. و در زمین های خاکی و نا هموار فوتبال و والیبال بازی می کنند.
ورزش خانم ها نیز پیشرفت قابل توجهی در مقایسه با گذشته داشته است به نحوی که در بسیاری رشته های ورزشی تیم ملی بانوان تشکیل شده و حتی یکی از چهار شرکت کننده افغان در المپیک امسال یک خانم بود.
اما محدوديت زنان به مراتب بیشتر از مردان است. چون آنها نمی توانند در مکان های باز مثل پارک به تمرین بپردازند و تعداد سالن های سرپوشیده ورزشی در کابل به عدد انگشتان یک دست هم نمی رسد. از طرفی جو سنتی حاکم بر خانواده های افغان نيز مانع روی آوردن بیشتر خانم های علاقه مند به ورزش می شود.
در کل، گرچه وضعیت ورزش در افغانستان بسیار تغییر کرده و قابل مقایسه با گذشته نیست ولی این بدان معنی نیست که ورزش همگانی و یا یک فرهنگ عمومی شده. بلکه بیشتر مختص شهرهای بزرگ و در صد کمی از مردم می باشد.
برای تشویق جوانان به روی آوردن به ورزش، شرکت های خصوصی به پاس از روزهای ملی اقدام به برگزاری مسابقات دوش (دویدن) و دوچرخه سواری می کنند.
قهرمانی روح الله نیکپا، تکواندوکار افغانستانی، برنده مدال برنز، نظر مردم و مسؤلین دولتی را یک بار دیگر به ورزش جلب کرد. عکس های وی را که اکنون قهرمان ملی نام گرفته در همه جا می توان دید. روی در و دیوار مغازه ها، سر در خیابان ها، میدان های اصلی شهر، و حتی در کنار لوگوی بعضی ازکانال های تلویزیونى.
تلویزیون ها مرتب کلیپ صحنه های مبارزه روح الله و لحظه های شادمانی و گریستن وی را همرا با سرود ملی افغانستان نشر می کنند.
دولت کمیته ویژه استقبال تدارک دیده و دو مراسم بزرگ و شکوهمند را برنامه ریزی کرده بود. یکی در میدان هوایی کابل بدون حضور مردم و خبرنگاران که کارت های ویژه شرکت در این مراسم از روزهای قبل توزیع شده بود و دیگری در محل استادیوم ورزشی کابل و در حضور مردم و رسانه های داخلی و خارجی.
این واقعه تاریخی و سایر افتخارات ورزشی و هنری این مرز و بوم به وضوح نشان می دهد که یکی از بهترین راه ها برای رسیدن به وحدت ملی، سرمایه گذاری بیشتر روی ورزش و هنر است.
روح الله نيكپا در همين مورد به رسانه ها گفت: "من بسیار خوشحالم و امیدوارم که این پیروزی، پیام صلحی را برای کشوری که ۳۰ سال در جنگ بوده است برساند."
در گزارش مصور این صفحه می توانید عکس هایی از این مراسم استقبال و نظر چند شهروند را بشنوید.
برای نصب نرم افزار فلش اینجا را کلیک کنید
نظر شما
جانم فدای میهنی که هنوز در انتظار دیدنش شبهای تاریکی را میگذرانم
سلام ای جوانان برومند افغانستا ن عزیز سلام بربازوان رساواستوار شما که همچنان با صلابت ومستحکم برسکوی قهرمانی ایستاده اید سلام وسلام
سلام امیدوارم همیشه قهرمان باشی ومثل مولا علی صبور ؟آفرین
اقای نیکپا دوستت دارم نه به خاطر مدالت بلکه به خاطر اینکه زمانى که گریه کردی و گفتی شاید این مدال من شعار صلح و امنیت در کشور ما باشد. خوشم آمد که نه تنها ورزشکار خوبی هستی رشد سیاسی وملی گرای تان هم خیلی خوب است.
من هم دعا می کنم قبل از اینکه درحیطه قومیت و خودیت غرق شویم یک بار دیگردر زندگی خود شعار ملیت را مثل نیکپا با صدای بلند فریاد بزنیم تا دنیا بلرزد و خراب کارها و مزدوران اش دست از خرابی کاری بردارند.
من هم سراپاي وجودم خوشحالي است من ايرانيم درود بر سربلندي وافتخار ملت رنج ديده افغانستان.
فکر نمی کنم هیچ احساسی قشنگ تر از شادی برای پیروزی میهنت باشد.این مدال بیشتر از یک مدال ارزش داشت برای ملتی رنجور و خسته .به همه مدال آفرینان سربلند افغانستان خصوصا آقای نیکپا خدا قوت می گوییم.خسته نباشی قهرمان.
آفرین بر نیکپا و نیکپا های افغانستان عزیز که افتخار ملت و کشور ما هستند.
آقاي شايسته از كار خوبتان ممنونم. ما ايراني ها با وجود اين كه چند دهه است ميزبان دوستان افغان هستيم، ولي از جامعه افغانستان اطلاع كافي يا درست نداريم . اميدوارم جديد آن لاين با تقويت و گسترش بخش افغانستان، به ما در درك اين جامعه كمك بيشتري كند.
سعيد از تهران
برای سلامتی آقای روح الله نیکپا دعا می کنم.او الگوی جوانان افغان است. به عنوان یک افغانی برای اولین بار در عمرم احساس سر بلندی و افتخار کردم.این پیروزی را به ملت بزرگ افغانستان تبریک می گویم.
من از بازدیدکننده های سایت خوب جدید آنلاین هستم که در ایران زندگی می کنم اما مشتاقانه گزارش های این سایت را می خوانم که همه حس و حال دیگری به من می دهند و تصویری روشن تر از میهنم در اختیارم می گذارند.ما هم خبر این افتخار آفرینی را از رادیو و تلویزیون شنیدیم. و اشک شوق از چشمانمان جاری شد.یادم می آید از کودکی هر وقت می دیدم تیم ملی ایران مقامی کسب می کرد و یا مدالی بدست می اورد من هم چون متولد ایران بودم و خوب به شکلی احساس تعلق خاطر به زادگاهم داشتم خیلی خوشحال میشدم و برای ورزشکاران ایرانی دعا می کردم.حتی وقتی پرچم ایران در بازیهای المپیک بالا می رفت من هم مانند ایرانی ها اشک شوق می ریختم .شاید این به خاطر این بود که هیچ وقت در من حس عرق ملی تقویت نشده بود و بدنبال گمگشته ام در جای دیگر میگشتم.در آن وقت ها همیشه از خود می پرسیدم آیا روزی فرا خواهد رسید که من برای بالا رفتن پرچم مقدس وطنم احساس غرور کنم و اشک بریزم.و حالا خدا را شکر میکنم که آرزویم بر آورده شده. امیدوارم ملت افغانستان بازهم شاهد تجربه های این چنین شیرین باشد.از گزارش زیبای آقای ایمان شایسته هم که در بر گیرنده نکات ارزشمندی بود تشکر می کنم.
سلام به همه
افتخار میکنم به نیکپاى عزیز که نام افغانستان را بلند کرد.
موفق باشید
واقعا من به عنوانی یک افغان به وجود جوانان مثل روح الله نیکپا افتخار می کنم که اولین مدال قهرمانی افغانستان را کسب کرد.
همچنین تشکر از نویسنده مقاله که در این ارتباط نگاشته است واقعا بسیار مقاله جالب، خواندنی، علمی، وطن دوستانه، مقاله بسیار عالی بود بازهم تشکر از نویسنده مقاله ورزش روزنه امید افغانستان
زنده باد افغانستان - زنده باد نام آوران افغانستان و زنده باد مدال آوران افغانستان زنده باد افتخار آفرینان افغانستان
عبدالطیف جوزجانی - تونتو- کانادا
زنده باد جوان نیرومند و قهرمان المپیک. من به عنوان یک ایرانی پس از شنیدن این خبر خیلی خشنود و سر افرازی کردم! زنده باد به پهلون افغنستان.